Mikołaj Sęp- Szarzyński
Mikołaj Sęp-Szarzyński był poetą, który zmarł młodo, w wieku trzydziestu lat, lecz jego dorobek stał się jednym z najważniejszych zbiorów poezji polskiej. Nieobce mu były sonety, epigramaty, epitafia i pieśni charakterystyczne dla epoki baroku. Utwory zostały wydane w 1601 roku pod nazwą Rytmy abo wiersze polskie. Poeta w młodości, podczas studiów na luterańskim uniwersytecie w Wittenberdze był związany z reformacją i popierał ją. Jednakże pod wpływem kontrreformacji zmienił swoje poglądy, jako jeden z nielicznych. W swych utworach ukazywał rzeczywistość niezwykle dynamiczną, w której człowiek czuje się nieszczęśliwy. Zwraca uwagę na to, że cielesność jest pułapką i przeszkodą dla człowieka w dążeniu do zbawienia, do Boga, a także do miłości, która jest zdaniem poety właściwą drogą, jaką powinien podążać człowiek. Stosował liczne deformacje językowe, dzięki czemu uzyskał efekt inności, nieregularności i dramaturgii.