Daniel Naborowski
Daniel Naborowski to jeden z wybitnych reprezentantów polskiej literatury baroku, a ściślej mówiąc poezji metafizycznej. Jednakże jego utwory różnią się nieco od poezji Mikołaja Sępa- Szarzyńskiego czy też Sebastiana Grabowieckiego. Zawierają bowiem znacznie mniej dramatyzmu. Poeta stara się odnaleźć swego rodzaju harmonię, mimo problemów, o które potyka się na drodze życia. Czerpie inspirację z motywu wanitatywnego. Motyw ten wywodzi się z Biblii, z Księgi Koheleta i znany jest również, jako motyw marności. Istotą motywu wanitatywnego jest przemijanie. Właśnie ten problem, problem przemijania, porusza w sonetach i innych utworach Daniel Naborowski. Zadziwiające jest również to, w jaki sposób mówi on o śmierci. W jednym z utworów mówi o sobie, jako o nieboszczyku z niezwykłym, wręcz szokującym dla współczesnego czytelnika, spokojem i opanowaniem.