Strona Główna
Poezja metafizyczna jest nurtem obecnym w baroku. Wprowadzono do liryki język związany z nauką, teologią i filozofią. Utwory te były swego rodzaju mieszanką religii, filozofii i erotyki. Nastrój tych wierszy odzwierciedlał atmosferę baroku, zatem były one pełne sceptycyzmu i niepewności jutra. Największymi poetami metafizycznymi są Robert Southwell i John Donn, którego twórczość znacznie wpłynęła na ukształtowanie się poezji metafizycznej. W Polsce poetami metafizycznymi byli Sebastian Grabowiecki, Mikołaj Sęp- Szarzyński oraz Daniel Naborowski. Poeci metafizyczni odeszli od myślenia konwencjonalnego. Ich utwory były niezwykle kunsztownym wyrażeniem własnych refleksji i stwierdzeń. Poezja metafizyczna jest niezwykle skomplikowaną formą. Być może dlatego, że poeci używali swojej wyobraźni, która niewątpliwie zdumiewa każdego czytelnika. Poeci metafizyczni nawiązują do motywu marności, a w utworach zawierają przesłanie dotyczące tego, że jedyna nadzieja na zbawienie tkwi w Bogu.